بسم الله الرحمن الرحیم
وَ نُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ ﴿القصص، ۵﴾
در عاشورای رمضان ۱۴۴۷، سیدالشهدای انقلاب اسلامی (علیهالرحمة و الرضوان) همراه با جمعی از اهلبیت و یاران خویش به شهادت رسید و تمام حقجویان عالم را به سوگی سخت نشاند و در بهتی عمیق فرو برد.
ولی جنگاوران جبهه اسلام در ایران خردخواه، در غیبت رهبر، راه را گم نکردند و در چند ساعت، پاسخی دندانشکن به دشمن غدار و خونخوار آغاز کردند.
مسئولان خدمتگزار در میدان سیاست، امنیت و خدمت، از خود رشادت، قدرت و حکمت نشان دادند و راهی را که سیدالشهدای انقلاب اسلامی (علیهالرحمة و الرضوان) ترسیم کرده بود، بهخوبی ادامه دادند.
بالاتر از همه، مردم خداباور ایران اسلامی حماسه آفریدند و در کوران حملات کور دشمن به میدان آمدند و «مرگ بر آمریکا» سر دادند تا این دیوصفتان شیطانپرست بدانند که ایران سرزمین شیران است و از زوزهی شغالان ترسی به دل راه نمیدهد.
و در میان این هیاهو، مجلس خبرگان رهبری کاری بس سترگ را انجام داد و رهبر جدید جمهوری اسلامی ایران را برگزید؛ شخصی که اینجانب سالهاست با مراتب فضل و فضیلت وی آشنا هستم و رجاء واثق دارم در پرتو هدایتهای خاص الهی، پرچم پرافتخار جمهوری اسلامی را، مانند رهبر کبیر انقلاب و رهبر شهید آن، به اهتزاز در خواهد آورد.
بیشک در شرایط فعلی، وحدت ایران اسلامی در سایه رهبری جدید، مشتی محکم به دهان دشمن سفّاک خواهد بود.
امید آن که به برکت این اتحاد، در زمانی کوتاه پیروزی اسلام بر کفر تحقق یابد و شعار «الله اکبر، خامنهای رهبر» عالمگیر شود.
مهدی هادوی تهرانی
قم، آشیانه آل محمد علیهمالسلام
نوزدهم رمضان ۱۴۴۷ ق / ۱۸ اسفند ۱۴۰۴ ش